Cinco poemas de María do Cebreiro

La poeta gallega María do Cebreiro.

La poeta gallega María do Cebreiro.

Octava entrega dedicada a recordar a los poetas que han pasado por la Semana de Poesía Salvaxe de Ferrol, en los últimos ocho años, de la mano de uno de sus fundadores, Karlotti Valle, quien ha elegido en esta ocasión cinco poemas de la autora gallega María do Cebreiro.

:: Cinco poemas de María do Cebreiro

FORMA E CONTIDO

Que o sangue chama á porta, que me deitas.
Tés o millo na man, a forza é miña.
Eu déixome caer. Na mesa o corpo atopa
a única dimensión que lle faltaba.
Non desexo a caída senón a permanencia
(quen come o pan da mesa
ignora esta consigna. Só me deito na mesa
con quen sabe deixar os versos
para o postre. A carne é o que falta por dicir).

O millo gaña peso en vertical
e a suor perde o medo no meu corpo.
Pero non levo escudo, só a dureza do mármore
sen vetas. O seu frío sen vetas por detrás.
Que o corpo loite a morte
para facer do mármore o seu único inverno.
O pan e os nomes rompen o papel:
o fume que non trago,
a cinza que non puido esquecer o seu lume,
a borra do café no fregadeiro
o millo erguido e quente na túa man.

Esta vez a escritora a penas se censura.
Deixará que o poema siga a súa propia forma,
que é a da roupa caendo.

As fendas abren euros na parede.
Dilátase a madeira, o mar estoupa,
medra o meu propio chan, ti baloreces.
A nada nos teus dedos, eu na punta.

De Non queres que o poema te coñeza (2004)

UN PROGRAMA POLÍTICO?

Que dende Jules e Jim, acordamos
no metro, non se avanzara nada.
Os magníficos líos entre a xente
seguen estando aí, sen resolver, onde eles
os deixaron. Pero agora non collen nesa
axenda que nós imos mudar.
Porque as rapazas seguen abandonando a casa
e os rapaces partindo os puños contra o muro
e ás veces ao revés e viva a confusión,
todos con todos, e abaixo Bovary e as parellas
burguesas (son lexión) que pretenden
changer la vie e chegado o momento
só se mudan de piso. (Mudaremos de piso?)
O fondo do aire é vermello.
John Donne fixo un poema
para honrar o mosquito que picara a súa amante
e eu lin ese poema coa cabeza metida
na cortina laranxa daquel tren.
Estaba seriamente namorada
e non me fixo gracia. Cando tiña os teus
anos nada me facía gracia.
Menos mal que choveu. No teu colo, os primeiros
minutos do universo. Na túa boca, o meu único
sentido de pertenza. Escollerás comigo
o camiño máis longo?

De Poemas históricos (2010)

Contemplamos a torre. Non somos
os herdeiros nin do escudo
nin do traballo pouco minucioso
–lousa e pedra caliza–
dunha nobreza antiga e resistente
que acaso non poidamos chamar nosa.
Isto non é o deserto. É o val
húmido e quente dos meus soños,
que veñen coincidir cunha escritura
feita de moitas mans. Entro no foxo e penso:
Por entre as nosas fendas somos unha familia.
Entre dúas xeracións,
todo o noso contento é persoal.
Sabemos que a alegría non é histórica,
que a beleza se afasta dos que a buscan,
que en condicións propicias á mentira
até a mesma verdade nos delata.
Neste serán de marzo do ano 2011,
que lembramos da torre de homenaxe?
O manual non minte, pero o certo é que hai couza
en todos os exordios. Xa nin os felgos medran
á sombra da nación. Noutras palabras:
a patria non é menos perdoable
no verde dos seus ollos; non é máis admisible
na pedra que pisamos, menos inofensiva no lique
que non vemos. E porque a nosa carne
non foi feita de pan senón de lama, as palabras
tropezan hai tempo nos cristais,
e hai medo nos abrazos
e interese nos ósos
e as palabras de amor non son da boca
e este lugar non quere máis palabras. Podo acaso
escribir sobre todo isto? Sei da pena que fura
o corazón dos meus? Sei como se manexan
as máquinas pesadas, sei algo sobre as vacas que non dan,
a tía que non dorme, o cuarto sen avó,
o curmá de tres anos
que soña coa matanza? Podo dicir todo isto sen castigo?
Un país que está vivo cando mata.
Por que queremos épica se hai morte?
Por que vemos a torre se xa non hai muralla?

De A guerra (Barbantesa, 2013), en colaboración con Daniel Salgado.

A boca quedou sen tinta
e o fondo do pozo
sen pupila.

Riba da mesa
algúns poemas falan
do que lles doe
ou do que van podendo.
Desprezan a quen quere
sabelos de memoria
porque xa non son tempos.
Mellor reclama, digo,
a quen olla despacio
para fóra.
Así, como riscar
o día que pasa
e esquecer por agora
o que aínda non chegou.

A boca quedou sen tinta.
E o fondo do pozo
sen pupila. Pódese ver a fin
e o comezo das cousas.
Pódese ver a pel
que fai durar
o uniforme de inverno
e mais o pazo.
Non digas neve,
non volvas dicir
cinza
para crer outra volta
no que realmente
hai
(república: ti
dentro).
O destino non fala
na beira do camiño
senón na vía
do tren.
Tanta ha de ser
a súa lentitude.
Non escribas latín
ou liña recta.
Non rimes consoante.
Despide a natureza
para que por fin chegue
a naturalidade.
Amarás por igual
os homes e as mulleres,
non saberás quén es,
non terás casa.
E o plural
no poema
non para o disimulo,
María:
para a forza.
(Reparte o pan. Fai sangue.
Non lle importa perder.)

De Obxectos perdidos/Objetos perdidos (2008)

LISBOA, 2006

Do estranxeiro dixemos
que non era un país.
Lonxe de todas partes,
como medir a idade
das nacións?
Inútil pretender
que nos escoiten.
Dentro ou fóra,
quen pode facer nada?
Non estamos no certo.
Temos sede.

Mentres, pasan os trens.
Mercadorías.
Aínda, ás veces, o gando.
Vai calor, e no metro
somos abenzoados polos pobres.
“Deus a salve, menina”.
É apenas unha fórmula.
Quen quere a salvación
habendo a perda?
“Morrera tanta gente,
lá na Espanha”. Galicia
non é España. Non fala
das colonias. Non ten azos.

As beatas baixaron
na primeira estación,
na misa do domingo,
hai moitos anos.
Nós estamos na última.
Aboliron a mágoa
(aínda bo foi).
Pero nin tan sequera.

Na camisa amarela
do crítico de arte
fago a sopa de letras.
Non era un anagrama.
Está todo clarísimo: YSL.
Alguén dixo no logo?
Dá clases. Vén de lonxe.
A min que máis me ten.
Só lle gustan os filmes
de Oliveira.

O acento vólveo todo
máis estraño.
Convite ou ameaza?
Unha raíz sen fondo.
Desengánense:
non hai linguas irmás
e hai que ter certo estilo
para facer que un taxi
se deteña aos teus pés.
Pero o transporte público
non para nin que o maten.

Clase traballadora,
devoramos os restos.
Non hai fin de semana.
Non hai fin.

De Cuarto de outono (2008)

Karlotti Valle y María do Cebreiro, en la "Semana da Poesía Salvaxe" de Ferrol.

Karlotti Valle y María do Cebreiro, en la “Semana da Poesía Salvaxe” de Ferrol.

:: Sobre María do Cebreiro

María do Cebreiro, seudónimo de María Rábade Villar (Santiago de Compostela, 1976) es una poeta, ensayista y doctora en Teoría de la Literatura. Ha publicado, entre otros, los libros de poemas O estadio do espello (1998), (nós, as inadaptadas) (2002), Non queres que o poema te coñeza (2004), O barrio das chinesas (2005), Os Hemisferios (2006), Objetos perdidos (2007), Cuarto de outono (2008), Non son de aquí (2009), Poemas Históricos (2010) y Os Inocentes (2014). Con O deserto obtuvo el Premio de la Crítica 2015.

Es autora de los ensayos As antoloxías de poesía en Galicia e Cataluña (2004), Premio Dámaso Alonso de Investigación Filológica; As terceiras mulleres (2005) y Fogar impronunciable. Poesía e pantasma (2011). Antologó canciones de mujeres afroamericanas (Damas negras, 2002) y tradujo al gallego la obra Tres vidas (2006) de Gertrude Stein.

Guillermo Ferrández, María do Cebreiro y Karlotti Valle.

Guillermo Ferrández, María do Cebreiro y Karlotti Valle.

Un Comentario

  1. Pingback: María do Cebreiro: O deserto | Nébeda. Clube de lectura e encontros literarios

Deja un comentario y fírmalo con tu nombre o no saldrá

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s

A %d blogueros les gusta esto: